Auteur: Bert Wagendorp
Tadej Pogacar is van plan het wereldrecord etappes in de Vuelta winnen aan te vallen. Iemand is zo dom geweest hem in het oor te fluisteren dat Freddy Maertens er ooit in een grijs verleden in was geslaagd dertien van de 21 etappes te winnen, en je weet wat er dan gebeurt in Pogacars hoofd: hij wil dat record.
Omdat hij geen tegenstand meer heeft en elke wedstrijd die hij wil winnen ook inderdaad wint, heeft Pogacar zijn eigen concurrent bedacht: de statistieken. Hij wil de drie Grote Rondes winnen, hij wil de meeste etappes in de Tour winnen, hij wil de eerste worden die de Tour zes keer wint (en ook de eerste die hem zeven keer wint zonder doping) hij wil alle klassiekers winnen (liefst drie keer) en hij wil vaker wereldkampioen worden dan Binda, Van Steenbergen, Merckx, Freire en Sagan (allen driemaal): vier keer.
Zo houdt Pogacar zichzelf scherp. Het is een heel gereken, en op sombere momenten denkt Pogacar zelf ook wel eens dat hij niet ver verwijderd is van het moment waarop hij alle records in handen zal hebben (en wat dan? Moet hij dan net als Mathieu gaan mountainbiken?) maar er zijn zat mensen de hele dag bezig met het bedenken van records en nooit eerder vertoonde staaltjes en die stellen zich graag met Pogacar in verbinding om hem uit te dagen het zojuist ontdekte record aan te vallen. Dat hoef je Pogacar geen twee keer te zeggen, daar gaat-ie al.
Dus toen hem werd meegedeeld dat er in de Vuelta nog een oud record bestond dat niemand ooit zou kunnen verbeteren (je moet Pogacar altijd een beetje prikkelen), was hij meteen enthousiast. Hij schreef het meteen in zijn agendaatje: 14 etappes winnen in de Vuelta. Zijn vriendin Urska vond het hebberig overkomen, maar dat is dan ook een dertien-in-een-dozijn-wielrenner die telkens het record van nul etappezeges van ongeveer tienduizend andere dertien-in-een-dozijn-renners evenaart.
Pogacar legde haar uit dat hij nu eenmaal een kampioen is en dat hij wordt geacht grenzen te verleggen. Dat hij, wanneer hij straks is gestopt, de wielerverslaggevers op tv en radio nog jarenlang zijn naam wil horen uitspreken, omdat het weer niet is gelukt een van zijn ontelbare records te verbeteren. Dat vond Urska een goed argument, en ze beloofde Tadej dat ze ook eens zou gaan nadenken over nog beschikbare records. Goed zoeken bij de naam Merckx, zei Pogacar.
Donderdag speelde de zesde etappe van de Vuelta zich af in de heuvels boven Valencia, van Alcossebre naar Castelló. Er was een mooie gravelklim in het parcours opgenomen, dus Pogacar telde hem al.
Hij viel net voor de gravelstrook begon aan en fietste weg.
Gewoonlijk zien zijn tegenstanders hem in dergelijke gevallen pas weer terug als hij al op het podium met de bloemen staat te zwaaien, maar nu gebeurde er iets merkwaardigs. Enric Mas, de brave Spaanse borst, remonteerde Tadej Pogacar. Tadej wist niet eens wat dat was, remonteren, en nam contact op met zijn ploegleider: wat of Mas aan het doen was. Hij remonteerde je, zeiden ze vanuit de ploegleiderswagen.
Van verbazing raakte Pogacar even van de weg af.
Bobby Traksel, de commentator van Eurosport, zei vijf kilometer voor de streep dat het een mooi gebaar van Tadej zou zijn wanneer hij Enric in zijn eigen Spanje de etappe zou laten winnen: duidelijk geen idee waar Pogacar mee bezig is. Natuurlijk geeft hij hem niet weg, riep ik, hij is bezig met een wereldrecord etappes in de Vuelta winnen!
Inderdaad versloeg Pogacar Mas moeiteloos in de sprint. ‘Dat is drie,’ appte Urska. ‘Nog elf te gaan,’ appte Tadej terug, ‘moet lukken.’
Foto: Cor Vos
Meer verhalen? Abonneer je op de gratis nieuwsbrief van De Muur!