Auteur: John Kroon
Wat is het verschil tussen Jacques Anquetil, Alberto Contador, Chris Froome, Felice Gimondi, Bernard Hinault, Eddy Merckx, Vincenzo Nibali en Jonas Vingegaard enerzijds en Tadej Pogačar anderzijds?
De eerste acht wonnen allen de drie grote rondes een of meerdere malen. Pogačar alleen de Tour en de Giro. Niet de Vuelta. Nog niet. Is dat leuk? Ja, sorry, dat is wel even leuk. Niet dat je het hem niet gunt, hoor, die trilogie, maar wat is de Vuelta nu opeens interessanter geworden. Zonder die voorspelbare, onverbiddelijke winnaar die de overige klassementsrenners veroordeelt tot een strijd om plek 2. De koers is na één harde smak weer spannend.
De een zijn val is de ander zijn vermaak. Netjes is het niet. Maar toch.
Opeens komt Enric Mas bovendrijven. Die Spanjaard heeft sinds 2020, dus eigenlijk sinds hij naar Movistar verkaste, niets noemenswaardig meer gewonnen. Oké, de Ronde van Emilia in 2022. Maar plotsklaps wint Mas, zojuist gestegen van plaats 231 naar plaats 136 op de wereldranglijst, een etappe in de Vuelta, rijdt hij in de rode trui en gedraagt zich als een echte klassementsleider. Weg uit de schaduw.
Primož Roglič maakt nu op zijn oude dag kans om voor de vijfde maal de Ronde van Spanje te winnen. Dat is nog niemand gelukt. Misschien slaagt Sepp Kuss erin de Vuelta voor de tweede keer op zijn naam te brengen en verzacht hij zo de pijn die Visma | Lease a Bike in de Tour de France opliep. Samen met Wout van Aert, voor wie het wegvallen van Pogačar ook een belangrijke concurrent minder is in de strijd om de groene trui.
De Vuelta is verlost van zijn alleenheerser.
Je gunt Pogačar natuurlijk het allerbeste (‘je’ betekent niet: iedereen; zie de treurige, hatelijke reacties op social media; zijn suprematie doet afbreuk aan zijn populariteit) en beterschap. Maar laat Tadej daar de tijd voor nemen. Een hersenschudding is riskant, een gebroken nekwervel is ook geen pretje, een gebroken sleutelbeen mag dan een kwetsuur zijn die maar weinig wielrenners niet oplopen, maar ook daarvoor is het devies: herstel vergt tijd. Dat geldt ook voor de mentale gevolgen die zo’n val voor een renner kunnen hebben. De angst die hem op de racefiets kan bekruipen in penibele situaties.
Ervaringsdeskundige (gebroken heup) Erik Dekker sprak daarover verstandige taal in het AD. Laat Pogačar het rustig aan doen, luidt zijn advies. ‘Begin voorlopig niet aan wedstrijden. Zijn lichaam is nu vele malen belangrijker dan prolongatie van zijn wereldtitel. Je gaat toch geen kunst- en vliegwerk doen om heel misschien in de buurt te komen. Dat zou heel onverstandig zijn. Juist met het oog op de toekomst. Hij heeft nog genoeg jaren te gaan.’
Dus, Tadej, 27 september (WK in Montreal) dat is te vroeg. 10 oktober (Ronde van Lombardije) ook. Misschien de Grand Prix Navoi in Oezbekistan op 3 en 4 november. Kun je die nieuwe koers op je palmares bijschrijven. Kijk voor die tijd net als wij naar die andere wedstrijden en geniet van de spanning en van de onvoorspelbare afloop.
Foto: Cor Vos