VROEGER BEGON HET WIELERSEIZOEN MET EEN NIEUWE TELEVISIE


Auteur: Mart Smeets

NV/PN/Cor Vos © 2021


Terwijl koersen in Australië en Argentinië afgelast zijn, hebben ze in Frankrijk alweer gekoerst. Ik luisterde via de NOS naar een ietwat armetierig radioverslag van de afsluitende tijdrit van Bessèges; volgens mij een unicum, daar werd in het verleden nooit iets mee gedaan, dat was een niets voorstellend Frans voorbereidingskoersje.

   Wat ook doorging?

   De niet aflatende stroom van persmededelingen van heel veel wieler-sponsoren.

   Dat begon al in december toen de onderscheiden ploegen journalisten uitnodigden om aan een bijeenkomst van een ploeg mee te doen, met vragen stellen via de Zoom.  Er zouden belangrijke renners in beeld komen en je kon, uit Noorwegen, Austin, Polen of Zierikzee je vragen afvuren.

   Ik beken eerlijk dat ik nergens aan heb meegedaan.

   Wel vroeg ik me af hoe en wanneer ik voor het eerst in aanraking kwam met dat merkwaardige fenomeen ‘ploegvoorstelling’.

   Het moet in de late jaren zeventig geweest zijn. Ik herinner me nog iets bij Canada Dry; louter gezelligheid en dat de glazen maar vol bleven.

   Omdat de wereld toen veel kleiner was en de ploegen veelal een groot aantal renners uit één land in dienst hadden, gingen Hollandse journalisten naar Hollandse ploegen en Franse naar Franse teams. We keken toen nog niet over welke grens dan ook.

   Daarbij kwam ook dat het bezoeken van die voorstellingen in veel gevallen problemen opleverden met podiums volgehangen met sponsornamen, renners in gesponsorde shirts en het nadrukkelijk noemen van de sponsor door geïnterviewde coureurs. 

   Dat mocht niet!

   Ik herinner me nog dat ik eens een flink stuk van een Raleigh-ploegvoorstelling moest verwijderen voor de uitzending omdat ik de bij de NOS geldende regels had overtreden. Raleigh-renners mochten alleen met shirt in beeld tijdens de koers. Niet als ze in een winters etablissement achter een tafeltje zaten om te worden voorgesteld. Dat leidde soms tot scheldpartijen tussen de sponsormensen en de media die zich aan regels dienden te houden.

   Met name Peter Post kon zijn frustraties heerlijk botvieren. Hij noemde ons televisiemakers de ‘vijanden van de wielersport’.

   Een renner met een sponsorpetje leverde direct een schrobbering van het commissariaat van de media op.

   Het waren verder best vrolijke middagen, vooral de presentaties van TVM en Cees Priem, met bier en bitterballen. Peter Post wilde het altijd chic doen en enige allure in zijn prestaties leggen. In de tijd van Panasonic ging menig journalist met grote dozen electronica naar huis. De voor de sponsor belangrijkste journalisten kregen de grootste dozen. De kleine snuisterijen gingen naar krantenjongens van kranten die amper aan naamsvermelding deden.

   Sommige collega’s gingen naar huis met tv-toestellen, stereotorens, radio’s en walkmen:  het wielerseizoen was weer begonnen.

   Ik kreeg een keer een reiswekkertje.

   Ooit werd ik gebeld door iemand van het Commissariaat van de Media met de vraag welke cadeautjes wij van de NOS zoal bij de perspresentatie van Panasonic hadden meegekregen en of ik die met serienummer en al kon doorgeven. Dan zou er werk van gemaakt worden en zouden er vervolgacties te verwachten zijn.

   Nee, Nederland was toen geen totalitaire staat. Maar de regels regeerden. Ik kreeg een strenge uitbrander omdat ik Bernard Hinault te lang in beeld had gehouden tijdens een gesprekje in de Tour. De naam Renault was te lang in beeld en dat mocht niet. Dus kreeg ik een vinkje achter mijn naam. Staatsgevaarlijk.

   In de jaren van PDM zorgde Harrie Jansen voor een sfeer die precies goed was, de Rabobank-jaren van Jan Raas waren ook correct, maar toch bleef altijd dat gevoel hangen dat mensen van de ploeg en de sponsor het maar niet konden accepteren dat erop werd gelet dat de sponsornaam met mate in beeld kwam.

   In België en Italië mocht er veel meer, zeiden ze.

Wielrennen, vroeger bij de NOS, begon als Het Volk verreden werd en vooral als men uit geschaatst was. Bessèges bestond niet. Ja, er kwamen ook dagen voor dat er nog om schaatstitels gereden werd in Noord-Amerika en Het Volk glibberend en glijdend door Vlaanderen trok: dat was dubbelop, voor mij soms letterlijk; ’s middags koers, ’s avonds schaatsen.

   Ik weet dus nu niet wat ik gemist heb aan al die ploegpresentaties waarop ik me had kunnen inschrijven. Het spijt me.

   Of eigenlijk, het spijt me eigenlijk helemaal niet.

   Ik wacht wel op de Omloop.


‘Another Brick In The Wall’ is een serie columns van De Muur meesters zelve: Peter Ouwerkerk, Bert Wagendorp, John Kroon en Mart Smeets.

Omloop Het Nieuwsblad // Photo: Tim van Wichelen//Cor Vos © 2020

Leave a Reply