Auteur: Bert Wagendorp
Er bestaan legendarische Grote Rondes waarnaar tot in lengte van dagen zal worden verwezen en er bestaan Grote Rondes die onmiddellijk na afloop verdwijnen in het collectieve grote vergeten. Van de eerste herinneren we ons de winnaar, maar vooral de verhalen rond zijn zege, het ene nog mooier of tragischer als het andere. Van de laatste herinneren we ons ook de winnaar, maar verder staan ons geen details meer bij. En zelfs de naam van de winnaar zakt langzaam maar zeker weg in de anonimiteit.
Van de Girozege van Tom Dumoulin van 2017 blijft ons één onvergetelijke scène bij – die is zo iconisch dat ik hem hier niet eens hoef te beschrijven. Wat maar weer eens bewijst dat het heus niet altijd sportieve hoogtepunten zijn die het verhaal van een Ronde schrijven. Van de Giro van een jaar eerder zal ik een ander tafereel nimmer vergeten – het was op de Colle dell’Agnello en Steven Kruijswijk was erbij, het was niet heroïsch, eerder tragisch, maar het is een beeld dat dat in mijn brein voor altijd verbonden zal blijven aan de Giro van 2016.
Zo zijn er tientallen Grote Rondes die in mijn geheugen zijn verankerd door soms kleine voorvallen die de betreffende wedstrijd kleur verleenden. Soms een dieprode kleur, soms een inktzwarte, maar hoe dan ook: een kleur temidden van het eeuwige grijs van veel andere Grote Ronden.
[Tekst loopt verder onder de afbeelding]
De grote bergetappe van de Giro van 2026 moet nog worden verreden, maar het lijkt nu al duidelijk dat die niet zal kunnen voorkomen dat de 109e editie van de Ronde van Italië als een tamelijk bleke de geschiedenis zal ingaan. Hij is nog niet eens afgelopen en ik ben ’m al grotendeels vergeten. Jonas Vingegaard won hem, maar toch anders dan zijn grote concurrent Pogacar twee jaar geleden. Pogacar maakte er een Ronde van de overmacht van, van de overheersing die zo absoluut was dat het op zich weer interessant was.
Vingegaard is een ander karakter. Hij won de aankomsten bergop geheel volgens het tactisch handboek ‘hoe een etappe met aankomst bergop te winnen’: ploeggenoten keihard op kop laten beuken, de concurrentie afmatten en vervolgens ontstuitbaar demarreren. Knap, heel erg knap, maar ook emotieloos en op het steriele af, zelfs dat kusje op de familiefoto op het stuur.
Vingegaard is een Deens fenomeen, niemand kwam deze Giro ook maar in zijn buurt. Dat het niet tot een genadeloos gevecht kwam is niet zíjn schuld. Dat hij berekenend won zonder zich al te zeer af te matten is volkomen begrijpelijk. Hij hoefde niet met nóg meer voorsprong te winnen en er wacht deze zomer nog een Tour de France die een heel andere benadering zal eisen, wil hij ook maar een schijn van kans hebben tegen de onverslaanbare.
Al met al resulteerde het in een Ronde die nog het meest weghad van een oefenstage – of er moeten dit weekeinde nog zaken voorvallen die iedereen met stomheid slaan en die de Giro in één klap verheffen naar mythologische status. De kans daarop is verwaarloosbaar klein.
