Auteur: John Kroon
Het zit Iwan Spekenbrink dwars. De onthullingen die de NOS en podcast In de Waaier enkele weken geleden deden over de angstcultuur bij Picnic PostNL zijn bij de algemeen directeur zodanig in het verkeerde keelgat geschoten dat zijn onderbuik is gaan opspelen.
Hij is een klassieke weg gaan berijden: verleg de aandacht voor de boodschap naar aandacht voor de boodschappers. Want die zouden dubieuze motieven hebben toen ze de resultaten van vele gesprekken met (ex-)renners en rensters alsmede andere betrokkenen naar buiten brachten. Bijvoorbeeld over de pleisters die op de lippen van de coureurs werden geplakt. Nogal in strijd met de een van de drie beloftes die Picnic PostNL beweert te hebben gedaan: ‘We willen dat iedereen binnen het team, op en naast de fiets, met respect wordt behandeld en zich vrij voelt om een mening te geven, elkaar aan te moedigen, vragen te stellen en zorgen uit te spreken.’
Of en hoeveel daarvan is terechtgekomen staat te bezien. Letterlijk, want de leiding was zo verstandig om naar aanleiding van de publicaties onafhankelijk onderzoek te laten doen. Marjan Olfers, hoogleraar sport en recht aan de Vrije Universiteit, is daarmee belast. Ze heeft al eens onderzoek gedaan bij Ajax, dus ze kent de weg in een wespennest.
Je zou zeggen: wacht de resultaten van dat onderzoek af. Dan praten we verder. Dan weten we of er sprake is van sensatiejournalistiek dan wel dat de cultuur bij Picnic PostNL aan een drastische verandering toe is.
Maar dat geduld blijkt Spekenbrink niet te kunnen opbrengen. Hij is trouwens niet de enige die de motieven van de twee betrokken journalisten, Thijs Zonneveld en Nando Boers, in twijfel trekt. Wie de reacties op sociale media leest, ontdekt nogal wat wielerfans, vooral van het slag die geen kwaad woord over de wielersport wil horen, die met name boodschapper Zonneveld van alles naar het hoofd slingeren.
Het punt dat Spekenbrink in het bijzonder aan de orde brengt, is het stapeltje petten op het hoofd Zonneveld. Oud-renner, schrijvend journalist, podcastmaker, lid van de Sportraad Amsterdam. Maar in dit verband vooral verdacht, volgens Spekenbrink, omdat hij sportief directeur is van BEAT Cycling Club. Omdat Zonneveld gelooft in ‘participerende journalistiek’ vindt hij dat zelf niet strijdig met zijn publicitaire activiteiten. Daarover is een verschil van mening mogelijk, maar verboden is het niet.
BEAT Cycling, opererend met een Nederlandse licentie net als Picnic PostNL, is anders dan andere teams. Gewone stervelingen kunnen er lid van worden, 1500 mensen hebben dat al gedaan. BEAT hoeft niet om de zoveel tijd op zoek naar een nieuwe sponsor. Martijn Tusveld is er sportief directeur. Inderdaad, die oud-renner van Picnic PostNL die bij de NOS en in de podcast uitgebreid vertelde over de mentale problemen en depressieve klachten waarmee hij bij dat team te kampen kreeg. Dus wees Spekenbrink in De Telegraaf voor de zekerheid toch ook maar op de tegenwoordige baan van Tusveld. Fijntjes is anders.
BEAT Cycling opereert op een lager niveau dan Picnic PostNL. En alle commotie ten spijt: Jochem Kerckhaert stapt in 2027 over van BEAT naar Picnic. Zoals nog tien nieuwe renners daar een contract voor volgend jaar hebben getekend. Je wenst ze een aangename werkomgeving toe en succes. Dat is dus het goede nieuws: dat Picnic PostNL, hoewel niet zeker van deelname aan de WorldTour in 2027, een andere belofte in elk geval nakomt: zorgen voor werkgelegenheid in de wielersport.
PS: voor het geval de motieven van de schrijver van deze column in twijfel getrokken: inderdaad, ook Nando Boers is redacteur van De Muur en werkt, net als Thijs Zonneveld, mee aan een podcast van De Muur.
Foto: Cor Vos