Auteur: John Kroon
Het is een fenomeen dat alleen in de wielersport voorkomt: de roep om matchfixing. De uitslag manipuleren.
Wie zou het PSV kwalijk nemen dat het na al zoveel overwinningen ook nog eens pakweg SC Cambuur verslaat. Of dat het alle competitiewedstrijden in een voetbalseizoen wint. En de beker pakt. Het zou worden gezien als een historische prestatie. Niemand zou zeggen: moest dat nou, waarom mocht Cambuur nou niet een keer winnen, jullie winnen zelf al zoveel, stelletje gloeilampen.
Femke Bol die bewust iets minder hardlopend een ander laat zegevieren: het zou een schande zijn, want matchfixing! Femke Kok die besluit om op de 500 meter toch maar eens die Japanse tegenstandster te laten voorgaan: het ijs zou ervan smelten. Maar bij het wielrennen ligt dat anders. Daar is matchfixing al uitgevonden toen dat woord nog niet eens bestond, ergens in de negentiende eeuw op een piste. Verliezen tegen betaling.
[Tekst loopt verder onder de afbeelding]
Veel wielerliefhebbers willen matchfixing. Ze houden niet van dominantie (tenzij het landgenoten betreft). Denk aan de klap op zijn lever die een idiote Fransman Eddy Merckx in 1975 op de Puy de Dôme toediende. Had die Belg maar niet moeten proberen de Tour de France voor de zesde keer te winnen, de hebberd. Of denk aan de fluitconcerten die Sky, met renners als Chris Froome in het geel, te horen kreeg als die ploeg weer eens vooropreed.
Overheersers maken het wielrennen voorspelbaar, en dus saai. Soms gaat de tv uit als Tadej Pogačar voor de zoveelste maal demarreert en niet in te halen lijkt. In de Tour van nu klinkt hier en daar dom boegeroep als de Sloveen van dat rijke UAE, die op eenzame hoogte fietst, het publiek passeert. Ook insiders als Laurens ten Dam ergeren zich aan het gedrag van UAE: dat die renners liever hard over de bergen fietsen dan in de remmen knijpen, opdat de concurrentie vermoeid raakt. Denigrerend voor de rest van het peloton noemde Ten Dam dat in zijn podcast.
Alleen bij het wielrennen wordt het sporters kwalijk genomen als ze te veel hun best doen, als ze wéér willen winnen. Je moet ook een ander overwinningen gunnen. Het is niet alleen sport, het is ook werk, de concurrenten zijn collega’s. Dus: heers, maar vergeet niet te delen. Matchfixing moet! Het is in het belang van de wielersport, waarvan het voortbestaan op het hoogste niveau afhangt van de belangstelling die het grote publiek ervoor heeft.
We willen spanning, strijd om de eerste plaats, om het geel. Nog een geluk dat ze bij UAE geen sprinter in het team hebben van het niveau Merlier/Kooij. Gingen ze die sprintetappes ook nog eens winnen. Ze willen Del Toro vast nog in de witte trui krijgen en het ploegenklassement ook op hun naam schrijven.
De overheersing door één team ergert ook de bobo’s in de wielersport. Geld speelt een te grote rol. Het zou de sport ten goede komen als bijvoorbeeld Pogačar en Del Toro niet in dezelfde ploeg reden, maar elkaar bestrijden. De dominantie in de wielersport wordt mede veroorzaakt door de groeiende financiële ongelijkheid tussen de teams. Fix dat eens, dan krijg je een betere match.
Foto: Cor Vos