Auteur: Bert Wagendorp
De eerste etappes van de Tour de France zijn altijd interessant, omdat nog niet helemaal duidelijk is hoe de krachtsverhoudingen liggen en de renners er even in moeten komen. Maar zo leuk als dit jaar was de opening zelden. Dat kwam door een nieuwigheid – voor de Tour dan – en de reactie die die uitlokte.
Ik heb het over de ploegentijdrit nieuwe stijl, waarbij niet de tijd van de nummer vier telde, maar gewoon de tijd van de snelste renner, dus de kopman van elk team. Goed denkwerk van Visma | Lease a Bike leidde tot de verrassende overwinning. ‘Hier hebben we lang aan gerekend,’ zei Mathieu Heijboer, hoofd van het prestatieteam van de ploeg, na afloop: ook dat is het nieuwe wielrennen.
Hoewel Visma de gedoodverfde favorieten van INEOS Grenadiers versloeg, was vooral UAE in de wiek geschoten. Tadej Pogacar raasde als een bezetene de laatste klim op, deed dat sneller dan wie ook, maar niet snel genoeg om de zege nog veilig te stellen.
Als Pogacar ergens niet tegen kan, is het verlies in een wedstrijd die hij graag had willen winnen. Dan raakt hij geïrriteerd. Pogacar is geen rekenaar van het kaliber Heijboer die rustig zijn moment van wraak afwacht. Hij is gewend zaken onmiddellijk recht te zetten. De etappe van zondag vormde zo’n moment. Op het moment dat de derde beklimming van de Montjuïc zijn voltooiing naderde en Pogacar bezig was zijn winstkansen te optimaliseren, zag hij Isaac del Toro doortrekken en schoot hem een nog zoetere vorm van wraak te binnen: Del Toro nummer één en hijzelf runner up, voor Jonas Vingegaard. Zo geschiedde: ik heb Pogacar nog nooit zo blij gezien na een tweede plaats.
Daarmee was de wraakneming nog niet voltooid. Maandag volgde deel twee. Een vluchtersgroep reed weg en iedereen dacht dat het zou gaan zoals zo vaak: onbekende held pakt de gele trui en houdt hem een paar dagen in bezit. Daarmee kon iedereen leven, behalve Tadej Pogacar. Die zei tegen zijn maten dat hij zich goed voelde, en dat ze gas moesten geven.
Zo ontstond het wat vreemde beeld dat de UAE-ploeg zich op kop zette en dat het team van gele trui-drager Vingegaard daar tevreden achteraan kwam. Aan het eind van een lange, hete dag maakte Pogacar het werk van zijn ploeggenoten af en nam en passant de gele trui over.
De toon is gezet, het doel is duidelijk.
UAE is uit op een vernederingsmissie. Pogacar wil van zijn vijfde Tourzege een triomftocht maken. De wereld moet de superioriteit van UAE zien en erkennen. De uitslag van de ploegentijdrit kwam hem achteraf eigenlijk heel goed uit: Visma’s zege was de lont in het kruitvat, de extra motivatie die hij en zijn ploeg nodig hadden.
Pogacar is in topvorm. Zijn ploeg is de sterkste van het peloton. En in die twee factoren schuilt voor de Sloveen het enige risico.
Het zwaartepunt van deze Tour ligt in de laatste week. De rekenmeesters van Visma moeten maandag met genoegen hebben toegekeken hoe UAE met energie smeet. Ik vermoed dat ze hopen dat de ploeg de komende ruim tweeënhalve week het machtsvertoon voortzet, maar dat Vingegaards achterstand niettemin binnen de perken blijft.
Dan liggen er aan het einde van de Tour opeens kansen op de flanken van Alpe d’Huez.
Foto: Cor Vos
Meer verhalen? Abonneer je op de gratis nieuwsbrief van De Muur!