Auteur: Bert Wagendorp
De klassiekers zitten erop, lang leve de Grote Rondes. Ze gaan beide over wielrennen, maar de verschillen zijn groot. Een etappekoers is een andere vorm van wielrennen, laat staan een Grote Ronde. De deelnemende renners hebben een andere geestesgesteldheid, het zijn de jongens van de langere termijn – althans wanneer zij of hun ploeg het eindklassement als doel hebben. Iemand die een Grote Ronde wil winnen, moet zich drie weken lang kunnen concentreren op een roze, gele of rode trui. Een etappezege doet er niet toe, al is het mooi meegenomen. Dat is een bijna onbegrijpelijke eigenschap, niet voor niets zijn winnaars van Grote Rondes schaars.
Er zijn buitengewone coureurs die naast de eindoverwinning ook etappezeges nastreven, om de eentonigheid van het dagelijkse tussenklassement te doorbreken. Twee jaar geleden was Tadej Pogacar zo’n renner in de Giro d’Italia, om wakker te blijven won hij zes etappes en en passant het eindklassement. Simon Yates zegevierde vorig jaar op puur functionele wijze zonder één ritzege. Kennelijk vond hij dat zelf ook een geestdodende ervaring, want zeven maanden later zette hij een punt achter zijn wielerloopbaan.
[Tekst loopt verder onder de afbeelding]
Andersom geldt hetzelfde: er zijn eendagsrenners die deelnemen aan de Grote Rondes om middels etappezeges een paar krenten uit de pap te vissen. Dat zijn de sprinters. Daarnaast heb je types als Wout van Aert en Mathieu van der Poel, renners die vroeger ‘rittenkapers’ werden genoemd. Nadat Wout behalve een paar sprintetappes ook zware bergetappes op zijn naam had geschreven dachten met name Belgische liefhebbers dat hij in staat moest worden geacht een gooi naar de eindoverwinning in de Tour te doen. Ze vergaten dat Wout een typische eendagsrenner is en geen 21-daagsrenner. Hij heeft niet de bedachtzame en geduldige instelling van een Vingegaard. Van Aert wist dat zelf trouwens het beste, hij heeft nooit ook maar overwogen zich om te laten scholen.
Niet alleen etapperenners en ééndagsrenners verschillen van elkaar. Tussen Luik-Bastenaken-Luik en het begin van de Giro verandert ook de samenstelling van het peloton van liefhebbers. Er zijn mensen die de voorkeur geven aan korte verhalen, terwijl anderen liever dikke romans lezen. Ook hier kennen we alleseters, maar er is een verschil zichtbaar in temperament en duurvermogen. Een etappekoers vraagt om geduld: het verhaal ontvouwt zich in de loop van drie weken, kent zijpaden en losse eindjes en wordt, als het goed is, vakkundig naar een climax gevoerd. De eendagssupporter weet ’s ochtends dat hij ’s avonds bevredigd – of teleurgesteld – achterover kan leunen op de driezitsbank en dat er een week later een nieuw verhaal wacht.
Ik kan een en ander het beste illustreren aan de hand van het wielerspel Scorito. Dat begint elk seizoen met een klassement dat is samengesteld aan de hand van de voorjaarsklassiekers – alsof die samen één doorlopend verhaal vertellen. Dat is niet zo, het is een enorme literaire warboel. Was het een roman, dan zou die vernietigend worden besproken. Hoofdpersonages verschijnen en verdwijnen, aan de verhaallijn valt geen touw vast te knopen: hier is een dronken schrijver aan het werk.
Maar gelukkig komt daarna het echte werk: de Grote Rondes. De hoofdpersonen staan vast, er komen onverwachte types voorbij die het verhaal een onverwachte wending proberen te geven maar de verhaallijn staat in principe vast. Om de spanning erin te houden kent elk hoofdstuk een cliffhanger: de auteur levert vakwerk.
Als ik naar mezelf kijk: ik behoor tot de romanlezers. De klassiekers vind ik ook prachtig en ik beschouw de beste edities van de Ronde en Parijs-Roubaix als een dikke roman die in één kortverhaal zijn samengebald. Maar de ware ziel van het wielrennen openbaart zich in de Grote Rondes, in soms trage en dan weer razendsnelle episodes waarin de spanning langzaam maar zeker wordt opgevoerd. Dramatische ontwikkelingen en tragedies wisselen elkaar af.
Over een week verschijnt het volgende deel van de romancyclus Giro d’Italia – lekker!
Meer verhalen? Abonneer je op de gratis nieuwsbrief van De Muur!
Foto: Cor Vos