Verhaal

JEROEN WIELAERT ZWERFT DOOR DE TOUR // dag 14

B
BramRedefined14 juli 2017 · 2 min lezen
JEROEN WIELAERT ZWERFT DOOR DE TOUR // dag 14

 


EEN BIJZONDERE ONTMOETING


Dsc 0407 2


Op de Avenue François Camel in Saint-Girons zat een oude man onder de platanen. Hij had een forse grijze snor en een lange baard. Hij droeg een verweerd schapenvest. Naast het bankje stond zijn groene rugzak. Er stak een versleten, generfde steel uit.

Hij keek naar me op, monsterde de accreditatie om mijn hals. Hij zei: ‘U bent Tourvolger, zie ik. U ziet er niet meer zo fris uit. Laat gemaakt zeker?’

Hij loste een korte, rochelende lach.

‘Valt mee,’ zei ik, ‘de renners hebben het zwaarder…En wie bent u?’

[private]

Hij wees met zijn vinger naar zijn borst en zei: ‘Ik? Ik ben de Man met de Hamer.’

Hier zat de belichaming van de beroemde uitdrukking. Met enige bewondering zei ik: ‘Wat een verrassing! Ik heb veel over u gehoord en gelezen. Het fenomeen van de inzinkingen.’

‘Leuk dat u dat zegt, echt sympa. Maar wel een fenomeen van vroeger…’

‘Hoe komt u toch aan die naam?’

‘Da’s van lang geleden. Jean Alavoine noemde me voor het eerst. L’Homme au Marteau. Jean zei in 1923 dat ik een concurrent danig in de nek had geraakt. Grote coureur, Jean, veel ritzeges in de Tour. In 1924 noemde Maurice Ville me ook. Die zei toen dat-ie door mij geplúkt was tussen Parijs en Le Havre. Moet je nagaan: het was pas de eerste rit. Maar goed, daarna was ik niet meer weg te denken uit het rennersjargon. Er werden prachtige tekeningen van me gemaakt.’

‘Heb ik weleens gezien. Door wie ook weer?’

‘Pellos! Geweldig hoe hij me neerzette in de bergen, de hamer geheven om toe te slaan…’

‘Dat soort tekeningen zie je tegenwoordig niet meer…’

‘Nee. Ik heb mijn beste tijd gehad.’

‘Hoezo?’

‘De verzorging. Ze eten veel beter dan vroeger. Ze krijgen onderweg genoeg. Mijn klap van de honger treft ze veel minder. De etappes zijn korter, minder bergen, dat ook.’

Ineens liep er een schichtige figuur voor ons langs. Zijn gezicht was onzichtbaar door het lange witte laken dat over zijn hoofd naar beneden hing. Ik keek hem na. Hij was zo weer verdwenen.

‘Wat was dat voor een figuur?’

De Man met de Hamer zuchtte. Dan, grinnikend: ‘Het dopingspook, meneer. Die heeft ook betere dagen gekend. Hij was mijn vriend niet. Probeerde ze op te peppen, zodat ik ze niet kon raken. Totdat ze toch onderuitgingen, zoals die arme Tom Simpson. Dat was niet mijn werk, op de Ventoux. Dat had toch het dopingspook gedaan…’

‘En nu dan?’

‘Ik ben gestopt. Ik ga nu rustig kijken. Ik heb mijn werk overgedragen, ben met de tijd mee gegaan.’

‘Hoezo?’

‘De Vrouw met de Hamer doet het nu. Pittig ding, la Femme Marteau. Er rijden veel jonkies rond, dus misschien heeft ze toch nog succes. Ze heeft zo’n lichtgewicht ding van rubber gehaald bij de Castorama. Kan ze soepel mee uithalen.’

‘Zou zij Froome ook…’

‘Een hengst willen geven? Daar zit heel Frankrijk op te wachten. Maar aan het eten zal het niet liggen bij die Britse bonenstaak.’

[/private]


JEROEN WIELAERT


Jeroen Wielaert zit in zijn 31ste Tour. Hij zal hier dagelijks met een impressie komen.
De mooiste verhalen uit De MuurGratis e-pubDe mooiste verhalen uit De Muur14 muurverhalen van de beste wielerauteurs, gratis in je inbox Ontvang gratis e-pub →