JEROEN WIELAERT ZWERFT DOOR DE TOUR // dag 10

HELD VAN GISTEREN

France Info meldt het uitvallen van Gesink. Het is nog voor Parijs. De omzwervingen voorzagen in een kort verblijf op ons Geheime Landgoed in Zeeuws-Vlaanderen en nu gaat de route naar Périgueux, dik 800 kilometer. Ik hoef niks te missen van de gevreesde etappe naar Chambéry.
[private]
Ik zet Radio Monte Carlo aan, l’Intégral Tour. Rond kwart over twee vertelt presentator Christophe Cessieux over de abandon van Gesink. Hij voegt eraan toe: ‘Il était l’héros de hier’ – de held van gisteren. Ze zullen het niet horen in Varsseveld.
Fred Adam is de eerste verslaggever. Met zijn hoge, zangerige stem omschrijft hij de kletsnatte omstandigheden: ‘C’est gargantuesque!’
Cessieux noemt het iets anders: ‘Étape dantesque!’
Wonderlijk dat de namen van de middeleeuwse zuipschuit uit de roman van François Rabelais en van de schrijver van La Divina Commedia nog steeds populair zijn ter omschrijving van helse taferelen. Adam zal niet snel ‘sartreux’ roepen en Cessieux geen ‘bauvoiresque’.
Gesink blijft niet alleen in het noodlot. Ook Geraint Thomas geeft op na een val, tot verdriet van Cardiff.
De groepen nemen de Grand Colombier en ik de file op de Périférique Intérieur. Adams volume en tempo gaan omhoog, maar hij blijft perfect articuleren in de beschrijving van de voortdurend wisselende situaties. Het moet meesterlijke televisie zijn, maar ik zit naar geweldige radio te kijken. Adams bevlogen vocabulaire verbeeldt de koers op een aangrijpende manier.
Het nadeel van RMC is de slechte ontvangst. Voor Orléans begint het te vegen. Ik was toch al van plan om daar de strijd op de Mont Chat te gaan bekijken. Langs de Loire hoor ik Adams heftige stemverheffing bij de ontsnapping van Aru, op het moment dat Froome pech krijgt.
Het is heel stil, zondagmiddag in Orléans. Ik loop vlug langs het standbeeld van Jeanne d’Arc. Er staat een tv aan in Bar Restaurant La Renaissance, een of ander familieprogramma. Ze zappen desgevraagd graag naar Antenne 2 voor de Tour. Eerst nog even naar de wc, beneden. Daar staat de radio aan, een beetje hol. Boven het porselein hoor ik dat Warren Barguil nog twee kilometer heeft, solerend naar de top van de Chat.
Na de doorkomst een pauze voor reclame, dan weer direct naar de afdaling met een herhaling. Ik schrik van de vreselijke val van Richie Porte en Dan Martin. Vooral Porte ziet er vreselijk uit. Ondertussen gaat het voorin verder, Barguil lijkt op weg naar een solozege, maar Bardet nadert hem. Ik bestel een crêpe sucre.
Bardet komt bij Barguil. De pannenkoek is er opmerkelijk snel. Bardet laat Barguil achter, begint nu aan een eigen ritzege te denken. Froome, Aru en Fuglsang zijn nog niet verslagen als achtervolgers. Ik heb inmiddels een streep gezet door de namen van Quintana en Contador. Het bord met pannenkoek is rap alleen nog maar bord.
Ik word weer 11, in een lijf van 61. Waarom ik de Tour wil zien? Hierom. Toptelevisie!
Het juichgebaar van Barguil op de meet doet ook mij geloven dat de Breton gewonnen heeft en dat het op de dag van Gesinks echec nog een leuk Nederlands-Frans feestje wordt bij Sunweb. Rigoberto Uran blijkt toch de winnaar te zijn. De millimeters verschil zijn goed te zien op de meetbeelden.
Op de snelweg gaat RMC weer aan, goede ontvangst. Fred Adam zegt met spijt over Barguil: ‘Hij was de held van de dag, steeds in de aanval.’
In de zogenoemde debrief komt het tot een stortvloed van woorden in de discussie over de aanval van Aru. Cyrille Guimard windt zich ouderwets op. Voor Limoges begint een enorm onweer. In een muur van regen zie ik bijna niets meer. Het is houellebesque.
[/private]
JEROEN WIELAERT



