BELGISCH BIER // uit: Lance, The Rock Opera

• Lance, the rockopera •
Lance wist heel goed met wie hij in zee moest gaan, dat het belangrijk is om mensen om je heen te verzamelen die weten wat jij niet weet.

Op een dag sta ik de glazen te spoelen. Dat doe ik graag. Het schept orde, als de glazen mooi glanzend op de toog staan, op een doekje. Kraakhelder, keurig in het gelid, klaar om te worden gevuld. Het is winter, het is rustig. Er is niemand in het café, iets wat ik niet zo erg vind, want dan hoef ik niets te zeggen. Niet te lang natuurlijk, want er moet wel verdiend worden. Enfin, ik sta wat te peinzen over Lance. Ik heb een stuk gelezen waarin staat dat Lance wordt begeleid door een zekere dottore Ferrari. Klinkt goed, denk ik, dottore. Dat kunnen die Italianen wel, mensen een naam geven die ze respectabel maakt. Godfather, consigliere, capo. Schoften, maar met een mooie titel. Altijd goed in het pak, geen grammetje vet, glanzende haren, dure zonnebril. Wie doet me wat, die uitstraling. De wereld ligt aan hun voeten.
[private]
Dat had die Ferrari ook, op de foto’s die ik van hem opzocht. Michele Ferrari, helemaal goed. Die begeleidt Lance. Die schrijft zijn trainingsschema’s, die zegt welke spullen hij moet nemen en hoeveel. Die maakt van Lance een machine. Hij zet Lance op de fiets, laat hem een berg oprijden, meet alles wat er valt te meten en zegt: Lance, jij gaat dit jaar weer de Tour de France winnen, de cijfers liegen niet. Stel je dat even voor. Dat jij ook zo iemand hebt. Iemand die heel precies en tot in de kleinste details zegt wat je moet doen, wat je moet eten en wat je moet spuiten en die daar dan een garantie bij geeft. Die zegt: doe zus en zo, neem dit goedje in en je bent binnen een jaar de CEO van je bedrijf, in plaats van de duffe boekhouder die je nu bent. Die zegt: als je goed naar me luistert, hoef je de vrouw van je dromen – of de man, ik ben daar heel ruimhartig in – niet eens te bellen voor een date, nee, dan belt ze jou. Of ze komt zonder bellen naar je toe, kleed zich uit en vraagt je met haar te doen wat je wilt.
Zo’n man, die je beroemd en rijk maakt, wie wil er niet zo’n man? Ik zelf zou er misschien een beetje nerveus van worden en ik zou hem op een gegeven moment verzoeken op te sodemieteren, maar ik ben niet normaal in die dingen. Maar jullie, ik weet zeker dat minstens de helft van de mensen hier héél graag zo’n man zouden hebben. En misschien wel driekwart. Ga maar eens na op wie je stemt: dat is misschien wel zo’n man. Alleen is het verschil met dottore Ferrari dat die het ook waarmaakte. Die zat Lance niet voor te liegen en een beetje illusies voor te spiegelen, nee, die zei wat er zou gebeuren en dan gebeurde het ook. Mits Lance zich aan zijn voorschriften hield. Wat een geweldige man! En nooit zeuren, dottore Ferrari, geen gezeik over sportiviteit of moraal. Gewoon, winnen. Je doelen binnenhalen.
Kennen jullie het verhaal van Faust? Schitterend verhaal. Ik ben geen lezer, maar dat is een schitterend verhaal. Verkoop mij je ziel, en je krijgt wat je begeert. Fair deal. Voor niks gaat de zon op. Michele Faust, dat was het.
Maar goed, ik had het over een winterdag, hier in het café. Er komen twee mannen binnen. Ik herken de ene. Het is Lance. De andere ken ik niet. Hij is een beetje gezet en hij heeft een spottende glimlach om zijn lippen. Ik doe wat je doet als professional, je wacht af, zonder blik van herkenning. Want daar zijn de gasten misschien niet van gediend. Die zijn misschien gesteld op hun privacy, weet je veel. Kennismaken kan altijd nog. Dus ik zeg: wat willen de heren drinken. En die ene, die wat dikkere, die zegt met een accent dat ik niet meteen kan thuisbrengen: heb je Belgisch bier? Hij heeft een blik in zijn ogen die zegt: natuurlijk heb jij geen Belgisch bier. We zijn hier tussen de barbaren in Austin, Texas, en die hebben nog nooit van Belgisch bier gehoord. Ik kijk hem rustig aan. Ik weet na al die jaren hoe je de dingen moet opbouwen. Ik zeg: Belgisch bier? Ja, zegt Lance, want die begint zich er nu ook mee te bemoeien, Belgisch bier. Je weet wel, bier uit België. Weet je waar België ligt? Ja, zeg ik, niet zo ver van Oslo. En ik kijk hem scherp in de ogen. En ik zie dat hij het grappig vindt, dat hij begrijpt dat ik weet wie hij is. Die andere gast begrijpt het ook. Hij steekt zijn hand uit om zich voor te stellen, misschien is dat de gewoonte in Belgische cafés, weet je veel. Ik noem mijn naam, en hij zegt: Johan.
Kijk, je hebt Michele Ferrari, die bestuurde Lance’ lichaam. En je hebt Johan Bruyneel, die bestuurde Lance’ geest. Zijn coureursgeest, moet ik zeggen, want ik geloof niet dat hij zich bemoeide met Lance zijn vrouwenkeuze, de boeken die hij moest lezen of zijn vakantiebestemmingen. Ik wil niet beweren dat Lance een marionet met twee marionettenspelers was. Ik kijk wel uit. Ik wil alleen maar zeggen dat Lance niet alles alleen deed. Dat hij heel goed wist met wie hij in zee moest gaan. Dat het belangrijk is om mensen om je heen te verzamelen die weten wat jij niet weet. Die Johan was renner geweest. Een heel slimme renner. Lance wist verdomd goed dat hij het alleen niet zou redden. Dat je altijd duo’s moet vormen, trio’s, een kleine cel van toegewijden. Allemaal met hetzelfde doel. En met dezelfde meedogenloosheid, dat is ook belangrijk. Dat er niet opeens iemand ethische bezwaren heeft, want daar heb je niks aan. Die moet je meteen de deur wijzen, dat zijn de voorbodes van de nederlaag.
Ik blijf die Johan aankijken, terwijl ik hem de hand schud. En intussen maak ik het deurtje van de koeling onder de bar open, en pak er twee flesjes uit. Ik weet precies welke ik moet hebben. Ik zet de Westmalles op de bar. Hij grijnst. Ik zeg: of heb je een voorkeur voor Orval? Hij heft zijn hand voor een high five. Ik zei het tegen je, zegt Lance. Ik zei het tegen je.
[/private]
BERT WAGENDORP
LANCE, THE RISE & FALL IN 14 SONGS
Een rock-opera overLance Armstrong, the rise and fall van de man die van held een schurk werd
Het verhaal van Lance Armstrong is het verhaal van Faust, die zijn ziel verkoopt aan de duivel. Het is het mythologische verhaal van Icarus die naar de zon vliegt, tot hij te dichtbij komt, zijn vleugels verliest en neerstort. Het is meer dan een simpel verhaal over een wielrenner, het heeft een algemene betekenis voor de mens die zichzelf verliest en die er niet voor terugdeinst in zijn grenzeloze ambitie anderen te beschadigen.



