JEROEN WIELAERT ZWERFT DOOR DE TOUR // dag 18

2007

Het was weer zo’n bepalend jaar met een 7 op het eind, veertig jaar nadat ik in de Tour was geraakt.
Allemachtig, wat was er in de tien jaar ervoor niet gebeurd. Ik had de Tour Dopage nog gedaan: ernstige journalistieke klus, met een en al invallen in rennershotels. De diehard wielercollega’s raakten van slag, dát wilden ze niet verslaan, in merkwaardige blindheid voor het kwaad. In 1999 meldde ik me voor de Schoonmaakronde, de Tour de Renouveau, en trapte in het bedrog van Lance Armstrong.
[private]
Ik had genoeg van de straatdienst na de meet, hijgerige interviews met de renners, hoe vaardig ook. Met grote spijt zei Ferry de Groot in het voorjaar van 2000 dat ik niet meer tot de selectie van Radio Tour de France behoorde. Ik had het over mezelf afgeroepen. Toch kon ik nog door in de uitzendingen, als columnist in Bar-Tabac Le Sport. Overpeinzingen van langs de route, op een meter afstand van presentator Tom van ’t Hek.
Het regime Armstrong was aangebroken. In 2004 zag ik het licht over zijn briljante malversaties, bij lezing van LA Confidentiel, de onthullingsjournalistiek van David Walsh en Pierre Ballester. Ondertussen had ik voor Online en Radio 1 de zomerse aanpak behouden in het mengen van krasse beursberichten over epo en luchtige observaties over de plekken waar de Tour was aangeland. Ik maakte die dagelijkse columns thuis in Utrecht en lardeerde ze met koersgeluid dat ik in twee, drie dagen was gaan halen in de Tour.
In het voorjaar van 2007 vroeg de toenmalige redactiechef Bert van Slooten me of ik opnieuw Tourcolumns wilde gaan maken. Nee zeggen was onmogelijk. Na mijn antwoord zei Bert dat ik dan wel moest zien hoe het ging met de verbindingen – ik kon niet terecht bij de wagen van Radio Tour de France.
Luchtig en gretig concludeerde ik dat het een hint was om na zes jaar terug te keren in de Tour. Op Pinkpop en Oerol bekwaamde ik me in het gebruik van het nieuwe wonder wifi. Dat maakte me onafhankelijk van de wagen. Bij het begin in Londen werd het even penibel, omdat het mirakel in mijn hotelkamer niet werkte. Zweten… In het hotel aan de overkant werkte het wel. Het stuk was een minuut voor de uitzending binnen. Logis de France bood me daarna een keten van mijn perszalen in Frankrijk.
Die Tour van 2007 is een van mijn mooiste geworden. Volledige vrijheid in onderwerpkeuze en geen gedoe met interviews. Free at last, as a Tour-rambler!
Het was in Londen dat ik de prachtige, afstandelijke observatie las van collega Matthew Syed van The Times: ‘De Tour afschrijven wegens doping is de parasiet verwarren met de drager.’
Een kleine drie weken later barstte het schandaal los rond het wegsturen van Michael Rasmussen in de gele trui. Business as usual. Voor mij braken opnieuw mooie jaren aan.
[/private]
JEROEN WIELAERT




